
دومین شبی است که در هوای حرم نفس میکشم
به دور از همه ی روزمرگی هایم ....
چه توفیق زیبایی؛
و چه یار دلربایی!....
انگار هر چه میگذرد به عمرم می افزاید....
عمیق و عمیق تر نفس میکشم
دلم میخواهد وقتی نباشم ،
عطر هوای حرمش در همه ی وجودم بماند
آخر دل داده ام به امام مهربانم
و با همه ی بی معرفتیم
دل خوش کرده ام به معرفت امامم
برچسب:
نویسنده: کامیار کوشکی